ถ้าคุณเปิดร้านอาหาร คุณจะเข้าใจชีวิต และได้รู้จักมนุษย์มากขึ้น

ถ้าคุณเปิดร้านอาหาร คุณจะเข้าใจชีวิต และได้รู้จักมนุษย์มากขึ้น

เมื่อเช้า ผมไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านนึง ร้านนี้ติดป้ายหน้าร้านใหญ่เท่ารถตุ๊กๆ ว่า ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ/ก๋วยเตี๋ยวหมู

ภายในร้าน ที่ผนังมีเมนูตัวใหญ่ เขียนว่า ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ก๋วยเตี๋ยวหมู

เจ้คนนึงลงมาจากรถ ได้เดินไปที่เคาน์เตอร์ สั่งเจ้าของร้านว่า “เอาก๋วยเตี๋ยวเนื้อชามนึง โค้กขวดนึง”

เส้นอะไรก็ไม่สั่ง แล้วเดินหนีไปนั่งเลย เจ้าของร้านต้องเดินตามมาถาม “เส้นอะไรครับ?”

เส้นก๋วยเตี๋ยวมีตั้งหลายเส้น สั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อชามนึง ใครจะไปตรัสรู้ได้ ว่าคุณจะกินเส้นอะไร

ผมก้มหน้าก้มตา กินก๋วยเตี๋ยวของผมต่อ… คราวนี้มาอีกคน นั่งโต๊ะข้างๆ ผมเลย

เขามองไปรอบๆ ร้าน มองผมกิน มองเมนูในร้าน แล้วเขาก็ถามเจ้าของร้านว่า “มีก๋วยเตี๋ยวอะไรบ้าง?”

ผมคิดในใจ เขาเขียนไว้ตัวเบ้อเร่อ ว่าก๋วยเตี๋ยวเนื้อ ก๋วยเตี๋ยวหมู

พอเจ้าของร้านบอกว่า “มีก๋วยเตี๋ยวเนื้อ/หมูครับ” แม่มถามอีก “มีก๋วยเตี๋ยวไก่มะระมั้ย?”

ผมกินก๋วยเตี๋ยวใกล้หมดชาม มีผัวเมียคู่นึงเข้ามา สั่งเจ้าของร้านว่า “ก๋วยเตี๋ยวเนื้อ เส้นเล็กน้ำสองชาม”

เจ้าของร้านทำเสร็จเอามาเสริฟ อีเจ้โวยขึ้นมาเลยว่า “โอ๊ยๆๆ ฉันไม่กินกะเทียมเจียว ใส่มาทำไม ไปเอาออกเลย ไปเอาออก”

ฝ่ายผัวถือชามก๋วยเตี๋ยวไปที่เคาน์เตอร์ แล้วบอกเจ้าของร้านว่า “เอาน้ำซุปออกจากชามให้ครึ่งนึง ไม่ชอบก๋วยเตี๋ยวน้ำเยอะๆ”

ผมคิดในใจ…มึงไม่แดกอะไร ทำไมมึงไม่บอกเขาให้ละเอียดวะ!

ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร บอกเขาดิ กูได้ยินเต็มสองหู มึงสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อเส้นเล็กสองชาม มึงสั่งแค่นั้นจริงๆ

ก่อนผมกลับ ผมเดินไปจ่ายเงิน แล้วบอกกับเจ้าของร้านว่า “สู้ๆ นะครับ ผมเป็นกำลังใจให้”

นี่แค่ร้านก๋วยเตี๋ยวนะ ร้านตามสั่ง ร้านข้าวมันไก่ ข้าวขาหมู ก็เจอเหมือนกัน เคยไปนั่งเล่นร้านเพื่อน บางคนไม่เอาหนัง บางคนขอหนังเยอะๆ

แต่ก็นั่นแหละ นี่แหละมนุษย์ ถ้าคุณเลือกแล้ว ที่จะทำมาหากิน จะทำอาชีพนี้ คุณต้องยอมรับและทำใจ

ผมนี่ ทำใจออกจากบ้านทุกวัน เตรียมใจมาเจอกับคนเรื่องมากทุกวัน

ใครทำร้านอาหารจะรู้ดี ว่าคุณต้องเจอกับคนทุกแบบ อย่าแปลกใจเลย บางทีไปกินก๋วยเตี๋ยวเจอแม่ค้าหน้าบึ้ง บางทีเขาก็ต้องเจอกับอะไรแบบนี้…ทุกวัน!

อย่างที่บอกแหละ…เลือกอาชีพนี้เอง ต้องทำใจ และต้องยอมรับให้ได้ รับไม่ได้ ไปทำอาชีพอื่น

เพื่อนๆ ล่ะครับ เคยเจอลูกค้าเรื่องมากแบบไหนบ้าง เล่าสู่กันฟังหน่อยสิ

ขอขอบคุณ สิริทัศน์ สมเสงี่ยม