แก่งแย่งช่วงชิงกันไปใย ยามอนิจจังมาเยือน ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า

เมื่อฉันจากโลกนี้ไป วันที่ฉันตา ย คนที่แค้นฉัน พากันร้องรำทำเพลงหัวเราะดีใจ

คนที่รักฉัน พากันร้องไห้ระงมวันที่ฝังร่างของฉัน

คนที่แค้นฉัน มองไปที่หลุมศพแล้วยิ้มเย้ยที่มุมปาก

คนที่รักฉัน ได้แต่เบือนหน้าหนี ไม่อยากเห็นร่างของฉันที่กำลังจะถูกดินกลบหน้า

หนึ่งปีผ่านไป ฉันเหลือแต่โครงกระดูก หลุมศ พถูกพายุลมฝนซัดสาด

คนที่แค้นฉันนาน ๆ เขาพูดถึงฉันที พูดทีไรเขาก็รู้สึกนึกชิงชังฉันอยู่

คนที่รักฉันไม่รู้จะบอกความในใจกับใคร จึงได้แต่ร้องไห้เดียวดายในค่ำคืนนั้น

สิบปีให้หลัง คนที่แค้นฉันยังพอจำชื่อของฉันได้ แต่แทบจะจำใบหน้าของฉันไม่ได้แล้ว

คนที่รักฉันเมื่อใดที่นึกถึงฉัน พวกเขาพากันนิ่งเงียบไปสักครู่

การดำเนินชีวิต ทำให้เขาไม่อาจที่จะหมกมุ่น คิดถึงแต่เรื่องของฉันได้อีกต่อไป

หลายสิบปีผ่านไป หลุมศ พของฉันยังคงถูกลมฝนพายุซัดกระหน่ำไม่เคยเปลี่ยน

คนที่แค้นฉัน ร่างของเขาก็ถูกฝังลงในป่าช้าเดียวกัน

คนที่รักฉัน ก็ถูกฝังไว้ในป่าช้าเดียวกับฉันเช่นกัน

ฉันกลายเป็นความว่างเปล่าของโลกใบนี้ สิ่งที่ฉันหวงแหนรักนักรักหนา ถูกเปลี่ยนมือไปเป็นของคนอื่น

สิ่งที่ฉันพยายามหามาทั้งชีวิต แม้แต่ต้นหญ้าเพียงต้นเดียว ฉันก็เอาติดตัวไปด้วยไม่ได้

แก่งแย่งช่วงชิงกันไปใย ยามอนิจจังมาเยือน ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า

สั่งสมคุณธรรมความดีไว้บ้าง เมื่อถึงเวลาไป ให้คนข้างหลังได้ระลึกหา ให้เสบียงในภพหน้าไม่ขาดพร่อง

เพราะถึงเวลานั้น อยากทำก็สาย ละอายก็ช้าเสียแล้ว

ที่มา : นุสนธิ์บุคส์