เวลามันผ่านไปเร็วจนน่าใจหาย หากผ่านไปแล้ว มักไม่หวนกลับมาอีก

เวลาหนึ่งวันนั้นแสนสั้น ยังไม่ทันโอบกอดช่วงเช้า ก็ได้เวลาโบกมืออำลาช่วงเย็นแล้ว

เวลาหนึ่งปีนั้นแสนสั้น ยังไม่ทันพินิจพิเคราะห์สีสันสดใสของฤดูใบไม้ผลิ ก็ได้เวลาสัมผัสสีขาวโพลนของหิมะแล้ว

เวลาหนึ่งชั่วอายุคนนั้นแสนสั้น ยังไม่ทันรื่นเริงกับชีวิตวัยสดใส ก็ได้เวลาใกล้อาทิตย์อัสดงแล้ว

มักจะรู้สึกเวลามันผ่านไปเร็วจนน่าใจหาย กว่าจะรู้เดียงสา ก็มักสายเสียแล้ว ทำให้เราต้องรู้จักหวงแหน

หวงแหนความรักรูปแบบต่าง ๆ บนเส้นทางชีวิตที่เราประสพพบ จากเหล่าญาติสนิท จากมิตรสหาย

จากเพื่อนร่วมงาน จากเพื่อนร่วมเรียน เพราะถ้ามันผ่านไปแล้ว มักไม่มีวันหวนกลับมาอีก

อายุ 20 ขึ้นไป ถิ่นกำเนิดหรือต่างถิ่นก็คล้ายคลึงกัน ไปถึงไหนก็ปรับตัวได้

อายุ 30 ขึ้นไป กลางคืนหรือกลางวันก็คล้ายคลึงกัน ไม่ต้องหลับไม่ต้องนอนสักกี่วันกี่คืนก็ไม่เป็นไร

อายุ 40 ขึ้นไป ระดับการศึกษาสูงหรือต่ำก็คล้ายคลึงกัน เผลอ ๆ คนมีการศึกษาน้อยกว่ายังสามารถหาเงินได้เก่งกว่า

อายุ 50 ขึ้นไป สวยหรือขี้เหร่ก็คล้ายคลึงกัน จะสวยแค่ไหน รอยย่นรอยตีนกา ฝ้ากระก็เต็มใบหน้าเหมือนกัน

อายุ 60 ขึ้นไป ตำแหน่งใหญ่หรือเล็กก็คล้ายคลึงกัน พอเกษียณแล้วต่างก็ไร้ตำแหน่งเหมือนกัน

อายุ 70 ขึ้นไป บ้านหลังใหญ่โตหรือเล็กก็คล้ายคลึงกัน ไขข้ออักเสบ เดินเหินไม่สะดวก คงต้องการเนื้อที่ในบ้านแค่นิดเดียว

อายุ 80 ขึ้นไป เงินมากหรือเงินน้อยก็คล้ายคลึงกัน โอกาสใช้จ่ายจะมีสักกี่มากน้อย

อายุ 90 ขึ้นไป ผู้ชายหรือผู้หญิงก็คล้ายคลึงกัน เพราะเรื่องนั้นมันจบไปนานแล้ว

อายุ 100 ขึ้นไป นอนหรือลุกก็คล้ายคลึงกัน เพราะลุกขึ้นมาก็ไม่รู้จะทำอะไร

ชั่วชีวิตหนึ่งของคุณหรือของใครก็ตาม ก็คงไม่แตกต่างกันมากน้อยสักเท่าไหร่

ปลงให้ตก มองให้เข้าใจ เพ่งให้ทะลุ ชีวิตก็แค่นี้เอง

ที่มา : เรื่องดี ๆ มีข้อคิด