ข้อคิดดีมาก ๆ “ลูกพลับที่เหลือไว้บนต้น” หากรู้จักให้ย่อมได้คืน

สามีภรรยาคู่หนึ่ง รับจ้างเลี้ยงปลาให้กับเถ้าแก่ เถ้าแก่จ่ายเงินเดือนให้คู่นี้เดือนละ 5,000 บาท

บ้านพัก ข้าวสารอาหารแห้งและของใช้ เถ้าแก่เป็นผู้จัดหามาให้ เขาทั้งสองคนมีหน้าที่ให้อาหารปลาวันละ 2 รอบ

รอบเช้า 1 รอบ และรอบเย็นอีก 1 รอบ นอกเหนือจากนั้น แล้วแต่สองสามีภรรยาว่าจะจัดการกับชีวิตอย่างไร

เถ้าแก่ไม่ได้จำกัดกับชีวิตส่วนตัวของลูกน้อง เขามาที่บ่อเลี้ยงปลาเพียงแค่ต้นเดือน กลางเดือน และปลายเดือน

ซึ่งเป็นช่วงที่ต้องนำอาหารปลามาให้ นำข้าวของเครื่องใช้มาให้ลูกน้อง อีกทั้งถือเป็นการมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

เมื่อผ่านไป 2 ปี ปลาในบ่อทำกำไรให้เถ้าแก่ 4 แสนบาท เถ้าแก่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงนำเงิน 1 หมื่นบาทมอบให้ลูกน้องเพื่อเป็นกำลังใจ

และอนุญาตให้กลับไปเยี่ยมบ้านเกิดได้ 1 เดือน ส่วนค่าเดินทางก็มอบให้อีกจำนวนหนึ่ง เมื่อภรรยาของเถ้าแก่รู้เข้าก็โมโหเห็นอย่างยิ่ง

“คุณจะบ้าเหรอ สมองบวมน้ำหรือยังไง เงินเดือนก็จ่ายเต็มที่ บ้านก็ไม่ต้องเช่า ข้าวก็ไม่ต้องซื้อ

นี่ยังแถมทั้งเงินเหมื่น และเงินค่ารถอีก ทำอะไรทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อน”

เถ้าแก่ได้แต่หัวเราะ แล้วบอกกับภรรยาว่า “ผมจะเล่าอะไรให้คุณฟัง”

“มีหมู่บ้านหนึ่ง ชาวบ้านต่างมีอาชีพปลูกลูกพลับ เมื่อถึงฤดูหนาว พวกเขาพากันเก็บลูกพลับจนไม่เหลือคาต้นไว้แม้แต่ลูกเดียว

มีปีหนึ่งที่อากาศหนาวมากเป็นพิเศษ หิมะก็ตกมากกว่าทุกปี นกสาลิกาจำนวนสองสามร้อยตัวหาอาหารกินไม่ได้

พากันหนาว ตา ย ภายในคืนเดียว เมื่อฤดูใบไม้ผลิของอีกปี ต้นพลับก็ผลิใบใหม่ออกมา เมื่อมันเริ่มออกดอก

ไม่รู้ว่าหนอนมาจากไหนจำนวนมากมาย พากันกัดกินทั้งดอกและใบของต้นพลับจนเกิดความเสียหายอย่างมาก

ส่วนลูกพลับที่เล็ดรอดมาได้ พอโตสักนิ้วก้อยก็ถูกหนอนเหล่านั้นกัดกินไปจนหมด

ชาวบ้านต่างก็พากันคิดถึงนกสาลิกา หากยังมีนกสาลิกาอยู่หนอนเหล่านี้ก็คงจะไม่นำภัยมาให้”

“จากนั้นเป็นต้นมา เมื่อถึงฤดูเกี่ยวเกี่ยวลูกพลับ ชาวบ้านก็จะเหลือลูกพลับคาไว้บนต้น

เพื่อให้เป็นอาหารของนกสาลิกาในหน้าหนาว ลูกพลับสีเหลืองแสดดึงดูดให้นกสาลิกา

จำนวนมากมาจิกกินในฤดูหนาว นกสาลิกาก็แสนรู้คุณ เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิก็ไม่ยอมบินจากไป คอยจัดการกับหนอนที่มารังควานต้นพลับ

จากนั้นเป็นต้นมา ชาวบ้านก็มีลูกพลับอุดมสมบูรณ์ทุกปี”

“ผมเหลือลูกพลับไว้ให้นกสาลิกากิน คุณว่าผมโง่เหรอ” เมื่อภรรยาได้ฟังจบ ก็เข้าใจในทันที

จุดหมายที่เหลือลูกพลับไว้บนต้น ก็เพื่อแบ่งปันให้กับนกสาลิกาได้อยู่รอด

การดูแลให้สวัสดิการแก่ลูกน้อง ก็เพื่อให้ลูกน้องรู้ว่า เถ้าแก่สำนึกคุณพวกเขาเช่นกัน

คุณได้มาก คุณก็ให้ลูกน้องมากตาม ความจริงก็คือ คุณได้ให้ตัวคุณเอง

ที่มา : เรื่องดี ๆ มีข้อคิด