ข้อคิดสอนใจ “ฉันถามหญ้า” จงเห็นความสำคัญของตนเอง

ฉันถามหญ้าว่า “เธออยู่ลำพังริมผาสูงเคยรู้สึกโดดเดี่ยวบ้างไหม”

“โดดเดี่ยวเหรอ” ต้นหญ้าทวนคำถาม “คนในโลกนี้ต่างหากที่รู้สึกโดดเดี่ยวมากกว่าฉัน

แม้รอบกายของเขาจะมีคนมากมายและแสนจะครึกครื้น แต่ในใจของพวกเขากลับอ้างอ้างและไร้ที่ยึดเหนี่ยว

แม้ฉันจะอยู่หน้าผาสูง แต่รากของฉันหยั่งลึกอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ฉันช่วยแต้มสีเขียวเล็ก ๆ ให้กับธรรมชาติ

ฉันมีคุณค่า ฉันไม่เคยโดดเดี่ยวเลย”

ฉันถามหญ้าว่า “ในท่ามกลางธรรมชาติ เธอไม่ได้มีค่าอะไรเลย

เธอเทียบความหอมของดอกมะลิไม่ได้ เธอเทียบความงดงามของดอกกุหลาบไม่ได้

เธอเทียบกับความสูงส่งของดอกกล้วยไม้ไม่ได้ เธอเคยอิจฉาดอกไม้เหล่านั้นไหม”

“อิจฉาเหรอ” ต้นหญ้าเอ่ยขึ้น

“ฉันไม่รู้จะเปรียบเทียบไปทำไม เพราะฉันเกิดมาก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว ฉันเลือกที่จะชื่นชมความพิเศษของตัวฉันเอง

ในขณะเดียวกันฉันก็รู้จักชื่นชมในความพิเศษของคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นมะลิ กุหลาบ

หรือแม้แต่กล้วยไม้ พวกหล่อนต่างก็มีหน้าที่ ส่วนฉันก็มีภาระ

ฉันแต่งแต้มสีเขียวให้แก่ธรรมชาติ ฉันพอใจแล้ว ฉันไม่อิจฉาใคร”

ฉันถามหญ้าว่า “หากมีคนทำร้ายเธอ ทรยศเธอ ครั้งแรกเธอให้อภัยเขา แต่หากเขาทำกับเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เขาไม่เพียงแต่คุ้ยแผลเดิมของเธอ แถมยังเอาเกลือมาทาอีก หากเป็นเช่นนี้เธอจะยังให้อภัยเขาไหม”

“ถามใจของเธอดูสิ” หญ้าหันมามองฉัน

“เขายังมีค่าพอสำหรับเธอหรือเปล่า หากเขาได้รับการอภัยจากเธอแล้วครั้งหนึ่ง ยังกลับมาทำร้ายเธออีกครั้งหนึ่ง

คนเช่นนี้ไม่มีค่าพอให้เธอรั้งไว้อีกต่อไป รักคนที่เธอควรรัก ตัดคนที่เธอควรตัด เป็นแบบที่เธอควรเป็น

เพราะคนที่รักเธอไม่มีวันที่จะทำร้ายเธอ” ต้นหญ้าตอบฉัน

หากเธอเห็นความสำคัญของตัวเอง ชีวิตของเธอจะมีคุณค่า

หากเธอไม่เปรียบเทียบ ชีวิตของเธอกับคนอื่นจะมีความสุข

หากเธอรู้จักรักด้วยสติ จะมีใครหน้าไหนมาทำร้ายชีวิตของเธอได้

ที่มา : นุสนธิ์บุคส์