บทเรียนแรก ของการโตเป็นผู้ใหญ่ คือปลอบใจตัวเองให้เป็น

วันคืนบอกฉันว่า มีหัวใจโอบอ้อมอารี คุณจะแข็งแรงชั่วชีวิต

มีหัวใจกว้างใหญ่ให้อภัย คุณจะมีความสุขชั่วชีวิต

มีหัวใจกรุณาเมตตา คุณจะไม่เสียใจชั่วชีวิต

มีหัวใจเห็นอกเห็นใจ คุณจะปลอดภัยชั่วชีวิต

มีหัวใจใสเหมือนเด็ก คุณจะเยาว์วัยชั่วชีวิต

วันคืนบอกฉันว่า ลาภยศสรรเสริญล้วนเป็นสิ่งนอกกาย

ปลอดภัยแข็งแรง จึงเป็นรากฐาน

ลืมสิ่งไม่พึงจำ ทะนุถนอมสิ่งรอบกาย มียามว่างปรุงแต่งวันคืน

ลิ้มรสกาลเวลา ในความเล็กจ้อย อยู่ให้แข็งแรง อยู่ให้งดงาม

อารมณ์ดีจึงเห็นทัศนียภาพงาม สายตาดีจึงได้พบสิ่งดีงาม

หมั่นครุ่นคิด จึงมีความคิดเห็นแห่งตน ความงาม เกิดจากความแข็งแรง

ความยิ่งใหญ่ สะสมจากความสามัญ ความสุข เกิดได้จากจิตใจดี

ชื่อเสียงดี ได้มาโดยการอุทิศตนอย่างไม่เห็นแก่ตัว

วันคืนบอกฉันว่า ดูแลตัวเอง เพราะชีวิตนี้ไม่ยาวนาน

ดูแลคนข้างกาย เพราะชีวิตหน้าอาจไม่พานพบกันอีก

ยืดความยาวของชีวิต ขยายความกว้างของชีวิต

บทเรียนแรกของการโตเป็นผู้ใหญ่ คือ ปลอบใจตัวเองให้เป็น

ที่มา : วิภาดา กิตติโกวิท