ถ้าวันหนึ่ง พ่อกับแม่ของเรา ต้องจากไป (เขียนไว้ดีมาก)

ถ้าวันหนึ่ง พ่อกับแม่ของเรา ต้องจากไป (เขียนไว้ดีมาก)

หากวันหนึ่ง พ่อกับแม่ต้องจากไป ก็คงไม่มีใครที่รักเราโดยไม่แบ่งใจเผื่อไว้อีกแล้ว และในยามนั้น ยามที่เราคิดถึงพ่อกับแม่ เราจะร้องไห้น้ำตานองหน้าหรือไม่ เราจะตีอกชกตัวต่อหน้าโลงศพของพ่อแม่หรือไม่

หากว่างจากกิจการงาน ก็ควรหมั่นกลับไปเยี่ยมท่าน เพราะคนแก่ทั้งสองเฝ้ารอคอยการกลับมาของลูก ๆ อยู่เสมอ อย่าเปลืองเวลาไปกับสถานเริงรมย์ กับเพื่อนกินที่ไร้สาระเหล่านั้น

ขอให้ระลึกไว้ ไนท์คลับไม่ใช่บ้าน คาราโอเกะก็แค่ที่ผ่อนคลายอารมณ์ อย่าให้พ่อแม่เอาแต่เฝ้าชะเง้อมอง มองจนทางแทบทะลุ ก็ยังไม่เห็นหน้าลูก ๆ กลับมา

หากวันหนึ่ง พ่อกับแม่ต้องจากไป ก็จะไม่มีใครกล้าเรียกคุณกินข้าว ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเรียกแล้วคุณจะโมโหท่านก็ตามที เพราะฉะนั้น ไม่ว่าร้านอาหารข้างนอกจะอร่อยและหรูหราเพียงใด ก็อย่าลืมกลับบ้านไปกินข้าวกับพ่อแม่

อย่าให้พ่อแม่ต้องโทรหาคุณครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ได้ฟังแต่เสียงตอบกลับมาว่า “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”

อย่าให้ความเสียใจกลายเป็นบาปติดตัว อย่ารอให้พ่อแม่จากไปแล้วจึงโหยหา อยากกินข้าวกับพ่อแม่อีกสักมื้อหนึ่งเหมือนคนอื่นเขา มันจะสายเกินไป

หากวันหนึ่ง พ่อกับแม่ต้องจากไป ก็จะไม่มีใครคอยยุ่งเรื่องของคุณอีก “งานของลูกเป็นยังไงบ้าง เข้ากับเพื่อนร่วมงานได้ไหม? เจ้านายใจดีไหม, ลูกอ้วน/ผอมไปหรือเปล่า, สีหน้าซีด ๆ ไม่สบายหรือเปล่าลูก”

“กินให้เยอะ ๆ นะ แม่ซื้อไข่มาทำพะโล้ให้แกตั้งแผงหนึ่งเลย เอาไปฝากเพื่อนที่ทำงานด้วยก็ได้นะ, เมื่อคืนกลับมากี่โมง, ได้นอนบ้างไหม ?” ใครจะคอยใส่ใจห่วงใยคุณทุกขณะเวลา หากไม่ใช่พ่อแม่

ยามที่พ่อแม่ไม่สบาย ลางานไปเฝ้าไข้ท่านด้วย อย่าเอาแต่จ้างพยาบาลไปเฝ้าแทน เขาเหล่านั้นไม่ใช่ลูก ที่พ่อแม่หวังจะได้กำลังใจ

หากวันหนึ่ง พ่อกับแม่ต้องจากไป ไม่มีใครจะรักและเอ็นดูคุณเท่ากับพ่อแม่อีกแล้ว ไม่มีใครคอยเรียกชื่อเล่นเชย ๆ สมัยคุณยังเป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว จงเป็นลูกกตัญญูที่รู้คุณพ่อแม่

ใส่ใจสุขภาพท่านว่าช่วงนี้เป็นยังไง หากไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ อาทิตย์ละหนึ่งครั้งโทรหาท่านก็ยังดี เล่าเรื่องราวของคุณให้ท่านฟัง อย่าให้ท่านต้องห่วงและกังวลอีกต่อไป

อย่าพาคนที่รังเกียจพ่อแม่ของเขาเองเข้าบ้าน อย่าคบคนที่ไม่เคารพรักพ่อแม่ของเขาเองเป็นเพื่อน อย่าเลือกชายหรือหญิงที่โกรธแค้นพ่อแม่ของเขาเองมาเป็นภรรยาหรือสามี

เพราะคนที่ไม่เคารพรักแม้แต่พ่อแม่ของตัวเขาเอง จะมีใจเคารพรักคนอื่นได้ยังไง เพราะคนที่ให้อภัยแม้แต่พ่อแม่ของตัวเองยังไม่ได้ เขาจะให้อภัยใครคนอื่นได้อย่างไร

ที่มา : นุสนธิ์บุคส์